Wielrennen

 Ik hield nog veel van sporten.
In mijn jeugdjaren konden wij nog op straat spelen. 
Wij speelden voetbal  in de Kerstraat van Damme.
(stel je dat nu eens voor).
Fietsen kon ongestoord. Lopen en ravotten het mocht allemaal.
Mijn twee jaar oudere broer werd wielrenner.
Dat begon in de categorie.
"Onderbeginnelingen"
 Dat waren koersen voor niet aangesloten renners.Daarna ging het over nieuwelingen naar liefhebbers.
Bij de niet aangesloten renners was dat nog echte folklore.
B.V. met de kermis in Damme (derde zondag van Juli) was er altijd een koers.
Het parcour was als volgt:
Start in het dorp, vandaar langs de vaart op het fietspad tot aan
"café 't Hapertje"
en terug op de rijweg,door het centrum tot aan het
"Zuidervaartje"
en terug.
Aan het "Zuidervaartje" en aan "'t Hapertje" werd gedraaid rond een
"bierton." 
(dat was koersen roend de tunne).
Een prachtige tijd.
 Zo ben ik  op mijn plus-minus 15 jaar ook met wielrennen gestart.
Samen met mijn broer en een neef gingen wij regelmatig trainen
Na een drietal jaren was het al geweten dat er in mij geen groot kampioen schuilde.
Op het ogenblik dat de stap moest gezet worden naar de
"Liefhebbers"
Was de leeftijd gekomen om onze militaire dienst te vervullen, en werd de koersfiets aan de gekende haak gehangen.